Numeric Matter

หลายต่อหลายครั้งที่เราต้องปวดหัวกับตัวเลข

วัยอ่อนหัด เราต้องนั่งจำหน้าเส้นขีดๆ เขียนๆ ว่า เรียกว่า หนึ่ง สอง สาม

โตขึ้นมาหน่อย เราต้องเรียนรู้การ บวก ลบ คูณ หาร

โต ขึ้นมาอีก เราต้องพยายามจำสูตร มหัศจรรย์มากมาย หาค่า x y z ออกมาเป็นตัวเลข โดยที่เราไม่รู้ว่า เดินไปปากซอยซื้อก๋วยเตี๋ยว แม่ค้าจะแทนค่าก๋วยเตี๋ยวด้วย x แล้ว บอกสูตรให้้เราหาจำนวนเงินที่ต้องจ่ายรึเปล่า

ตัวเลข บางตัว มักมีความหมายกับบางคน ตัวเลขบางชุดอาจมีเลขหมายกับบางกลุ่ม

ประชากร รายได้น้อยตัวเลข แค่ 2 หรือ 3 ตัว ก็เป็นเหตุให้คน พร้อมใจกันเสี่ยงดวงเสียเงิน ได้ทุก ๆ กลางเดือน และสิ้นเดือน  หรือมากกระทั่ง ขูดต้นไม้ จุดธูปเพื่อหาเลขชุดนั้น

ประชากรรายได้มากก็สนุกกับการเปลี่ยนแปลงของตัวเลข เพิ่มขึ้น หรือลดลง ในหน่วยทศนิยม ในทุก ๆ วินาที ของทุกๆ วัน

เราเคยทั้งสุข เพราะตัวเลข    เศร้าโศกเพราะตัวเลข  เครียดจัดเพราะตัวเลข

แต่นั่นมันควรแล้วเหรอ ที่เราต้องปล่อยอารมณ์ของเราให้แปรปรวนเพราะลายเส้นขีดๆ เขียนๆ ไม่กี่เส้น ที่เราเองเป็นคนสร้างขึ้นมา

Pop in the box

สิ่งประดิษฐ์ แสนมหัศจรรย์ของมนุษย์อย่างนึงก็คือ  ตู้ไมโครเวฟ

จะว่าไปมันก็คล้าย ๆ หมวกของนักมายากล แค่โยนผ้าใส่ในหมวก หยิบขึ้นมาก็กลายเป็นกระต่ายขาวที่มองไม่เห็นที่มาที่ไป     วันนี้ได้มีโอกาสไปซื้อข้าวโพดห่อ Pop Secret หลังจากที่ไม่เคยได้กินมานาน (จำได้ว่า ประสบการณ์ทำข้าวโพดคั่วครั้งแรก คือ ไหม้ไปครึ่งห่อ พร้อมควันคลุ้งทั่วบ้าน) มันอร่อยจริง ๆ นะ ข้าวโพดคั่ว ทำเอง ที่ออกมาจากตู้มายากล นำห่อฟีบๆ ใส่เ้ข้าไป แล้ว ติ๊ด ๆ ตื๊ดๆ  เปิดฝาออกมา ห่อกระดาษ ก็บวมเป่งกว่าอึ่งอ่างบวมน้ำ พร้อมด้วย กลิ่นเนยฟุ้งไปทั่ว  แถมเยอะกว่า คอมโบเซท ที่โรงหนังเป็นไหนๆ    ซื๊ดดด  (สูดกลิ่นเนย ~~~)

*ใครก็ได้ ช่วยตอบที ทำไมขนม ข้าวโพด เครื่องดื่ม ต้องแพงกว่า ร้านข้างนอก อย่างไม่มีบรรทัดฐาน  ใครมีผู้รู้หรือมีเส้นสาย ช่วยสอบถามสมาคมคุ้มครองผู้บริโภคให้ที

**TOSHIBA ครับ ช่วยผลิต limited edition สีนี้ให้ผมที

Thai Graphic

ด้วยความสามารถ ในการท่องเที่ยวบนโลกอินเตอร์เนทของคุณน้องสาว ทำให้เราได้มีโอกาสไปพบ blog ของ Thai Graphic Designer ซึ่งกำลังจัด เหมือนแคมเปญ(เรียกแบบนี้คงได้) ให้ส่งผลงาน ที่เขียนว่า “ฉันเป็นนักออกแบบกราฟิกไทย” หรือ “I am Thai Designer” ทำลงบนกระดาษA3 และถ่ายคู่กับตนเอง (นี่คือโจทย์อะนะ…แต่เห็นคนไม่เล่นตามโจทย์ซะเยอะเชียว….คงไม่ซีเรียส)

ด้วยความนึกครึ้ม เลยลองทำส่งบ้างในวันสุดท้ายที่เค้ากำหนดนั่นล่ะ…  -”-

หลายต่อหลายครั้ง ในทุกๆ วงการ มักจะมีคำถามเกิดขึ้นว่า “ความเป็นไทยคืออะไร” ทำไม อเมริกา ถึงชัด ทำไมญี่ปุ่นถึงแจ่ม ทำไมอังกฤษถึงเด้ง มองปุ๊บรู้ปั๊บว่างานสไตล์ไหน ,…แล้วไทยล่ะ?        ก็ใส่ลายไทยเข้าไปสิ มันก็มาแล้ว คำตอบแบบนี้จะว่าถูกก็คงถูก แต่คงกำปั้นทุบดินไปหน่อย ขัดใจหนุ่มสาวผู้รักความทันสมัย โมเดิร์น ตามสไตล์ดีไซเนอร์ยุคใหม่

คราวนี้เลยได้โอกาสขอลองดูบ้างว่า ความเป็นไทยสำหรับเราคืออะไร ก็เลยฟุ้งคอนเซปท์ในหัว ขณะขับรถ ก็ได้ออกมาแบบนี้ใบตอง -ส่วนตัวผมคิดว่ามันไทยดี อยู่คู่คนไทยมานาน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของต้นกล้วยที่คนไทยได้เอามาใช้ประโยชน์หลากหลาย แล้วมันก็ต้องมีความสำคัญมากล่ะ ไม่งั้น คงเรียกมันว่า ใบกล้วยเฉยๆ ไม่บัญญัติศัพท์ใหม่ให้มันแน่  และการพับใบตอง นี่ก็ยังคงเป็นศิลปะแบบคลาสสิค ของไทยในความคิดผมล่ะนะ

ได้คอนเซปท์ ก็ไม่ต้องพูดพล่ามมาก ก็ซัดเลย font design ซะหน่อย ตัดกระดาษเป็นเส้นมาลองพับเป็นตัวอย่างซะหน่อย ผลที่ได้ออกมาก็เป็นตามนี้ครับพับใบตองเสร็จ -เพิ่มshade  แล้วก็กลัด ไม้กลัดลงไป เป็น gimmick ซะหน่อย เสร็จสรรพสวยงาม ก็พร้อมเสิร์ฟครับ

ส่งผลงานถ่ายหน้าบ้าน มินิมอลสุดๆ ไม่ต้องเน้น location จัดฉากใดๆ …หะหะหะ……เรียบร้อยครับ

Shall We Dance !!

ล่วงเลยมาถึง season 4 แล้ว กับ So You Think You Can Dance !!

เป็นรายการที่บันเทิงมาก เคยเริ่มดูนิดๆ หน่อยๆ เมื่อตอน season2 มา season นี้ ได้ดูอย่างตั้งใจเต็มเหนี่ยว ตั้งแต่รอบคัดเลือก ใครที่ว่าเต้นเก่ง ใครที่ว่าแน่ ตกรอบกันไปหลายราย  ทึ่งกับสกิลมากมายของนักเต้นทั้งหลาย และความแหวกแนวของนักออกแบบท่าเต้น ที่สร้างคาแร็กเตอร์ต่างๆจากเพลง และให้นักเ้ต้น สวมใส่คาแร็กเตอร์นั้นเข้าไป และโชว์ของออกมา หลังจากซ้อมกันแค่ประมาณ 5 ชั่วโมง  *O*

พรุ่งนี้จะได้ดู finale (ในประเทศไทย ช้ากว่าที่อื่นเค้า) หวังว่าคงจะมันส์มิใช่น้อย สู้เค้า เคที่!!

many moment

บางคนอาจจะเคยเจอกับตัวเองบ้าง ที่ว่ามีใครมาบอกคุณว่าคุณเป็นคนยังไง แบบไหน อย่างไร -อยู่ในกรอบ, อยู่นอกกรอบ, บ้าการ์ตูน, ติดกาแฟ, แพ้เครื่องแบบ, แอบรักเพื่อน, เตือนไม่ฟัง,…หรืออื่นๆ

แต่แล้วสุดท้าย คุณที่เข้าใจว่าเพื่อนเป็นคนที่ใกล้ชิดเรา ย่อมบอกตัวตนเราได้ดีที่สุด หรือบางคุณที่มีความมั่นสูง ก็จะตัดสินใจได้เอง ว่าตัวตนของเราเป็นคนยังไง

ตัวผม บางทีก็หัวอ่อน ใครบอกก็เชื่อ บางทีก็ดื้อว่า ตูบัญญัติตัวเองได้  แต่เคยมั๊ยที่รู้สึกว่า “ตัวเรา มันคงไม่ได้มีรูปแบบเดียวหรอกนะ”    วันนี้อยากใจดีใส่คราบนักบุญ บางที”เกลียดมัน”…ก็ขอ เลวให้สุดโต่ง ได้ดู Fight club มา ก็อยากจะคลั่งให้เท่อย่าง ไทเลอร์ เดอร์เด้น หรือบางทีก็ฝันอยาก เป็นพวก Shopaholic จับจ่ายใช้สอยไม่เลือก  เศร้าเหลือเกิน ที่ปริมาณกระดาษในกระเป๋าตังค์ของชีวิตจริงไม่อำนวย

ก็นั่นล่ะ ผมว่าในคนคนเดียว มันไม่ได้ระบุได้ชัดๆ หรอกว่า เป็นแบบไหนยังไง มันเปลี่ยนไปได้เรื่อยๆ ขึ้นกับเข็มนาฬิกา และแผ่นกระดาษปฏิทิน เพราะงั้นอย่าไปเสียเวลาสร้างภาพว่าตัวเองเป็นแบบไหนเลย การรู้จักปรับตัว ปรับรูปแบบให้เข้ากับสถานการณ์ต่างๆ น่าจะ perfect กว่านะ

……..

ปล.การอ่านการ์ตูน ให้อะไรเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้บางอย่าง ก็คือว่า การ์ตูนมักจะถูกสร้างขึ้นโดยการรวบรวมพวก “คาแร็กเตอร์”หรือลักษณะนิสัยสุดโต่ง สุดๆ มาให้เราได้พบเจอกัน  เท่มาก, สปิริตแรงกล้า, แสบสุดขีด หรือโรคจิตสุดขั้ว ซึ่งมันก็ดีที่ทำให้เมื่อเราได้พบปะคนในชีวิตจริงๆ บางคน ที่เริ่มมีอาการออกมาในแบบประหลาดเกินจะเห็นได้ทน  …เราก็จะได้สามารถเปลี่ยนคาแร็กเตอร์ของเราให้พร้อมรับมือได้อย่างทันท่วงที

…แน่นอน   ก็เรา research มาเยอะแล้ว

เฮลโล่ เวิลด์

คงหาคำเปิดตัวที่เหมาะ ไปกว่า “Hello world!” ได้ยากแล้วล่ะนะ กับความพยายามในการมีบล๊อกอีกครั้งคราวนี้มาในรูปของ character lab ขอใจกล้า หน้าทน นำเสนอ งาน character design หรือคนกลุ่มใหญ่ๆหลายคนคงเรียกว่า “ตัวการ์ตูน” (ฟังดูเด็กน้อยไปเลยเชียว) ต่างๆ ที่ผ่านเข้ามา ให้เราได้หยิบจับ ชื่นชม ติฉินนินทา จนกระทึ่งถึงขออวดงาน character design ที่ออกจากcharacter lab ของเราเองบ้างนะครับ

หวังว่า…คงไม่ไปกระทบกระทั่งจิตใจใครนะครับ

.

.

.

PS.ภาพจากงาน Pictoplasma conference @ BERLIN2006